വിറകു വെട്ടാൻ ണ്ടോ?

“വിറകു വെട്ടാൻ ണ്ടോ… വിറക്.. വിറക്..”

ദൂരത്തുനിന്നോ ഭൂതത്തിൽനിന്നോ എന്നു തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത വിധം ആ വിളി കേട്ടപ്പോൾ ദിവാകര മേനോന് താൻ തറവാട്ടിലെ പടിപ്പുരക്കോലായിൽ ഇരിക്കയാണെന്ന് ഒരു നിമിഷം സ്ഥലജലഭ്രമം അനുഭവപ്പെട്ടു. വാസ്തവത്തിൽ മുംബൈയിലെ വിലപിടിപ്പുള്ള ഒരു റെസിഡൻഷ്യൽ ഏരിയയിലെ മൂന്നാം നിലയിലെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ ബാൽക്കണിയിലാണ് ആ സമയം മേനോൻ ഇരുന്നിരുന്നത്. അയാളുടെ കൈയ്യിൽ അന്നത്തെ ഇംഗ്ലീഷ് ദിനപത്രം മലർക്കെ തുറന്നു പിടിച്ച മട്ടിൽ കാണാം. 

എഡിറ്റോറിയൽ പേജിൽ വന്ന ഇന്ത്യാ ചൈനാ അതിർത്തി സംഘർഷത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ആഴമേറിയ ഒരു ലേഖനം വായിക്കുകയായിരുന്നു മേനോൻ. സർവീസിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കാലത്ത് ഇപ്പോൾ സംഘർഷമുണ്ടായ ഗാൽവാൻ താഴ്വരയിൽ താൻ ചിലവിട്ട കൊടുംശൈത്യനാളുകളെ ഓർത്തു രോമാഞ്ചം കൊണ്ടിരിക്കെയാണ് പെട്ടെന്ന് വിറകു വെട്ടാൻ ണ്ടോ എന്ന വിളി കേട്ടതും വള്ളുവനാട്ടിലെ ഭാരതപ്പുഴയുടെ തീരത്തെ തറവാട്ടു പടിപ്പുരയിൽ എത്തിച്ചേർന്നതും. കാഷ്മീരിലെ പർവതമുടിയിൽനിന്ന് കേരളത്തിലെ പുഴവക്കത്തേക്ക് ഒറ്റ വീഴ്ച!

ഈ മഹാനഗരത്തിലെ അംബരചുംബികളായ ഫ്ലാറ്റു സമുച്ചയങ്ങൾക്കിടയിലെ കോൺക്രീറ്റുപാതയിലൂടെ ഏതു നട്ടപ്രാന്തൻ മലയാളിയാണ് വിറകു വെട്ടാൻ ണ്ടോ എന്നു വിളിച്ചു കൂവുന്നത്! മേനോന്റെ മുഖത്ത് ഒരസംബന്ധഫലിതം കേട്ടതുപോലെ ചിരി വിടർന്നുവെങ്കിലും അതേസമയം തൊണ്ടയിൽ ഒരു സങ്കടം തേങ്ങുന്നതുപോലെ അനുഭവപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഇവിടെ ആർക്കു വേണം വിറക്? മേനോൻ എഴുന്നേറ്റ് ബാൽക്കണിയുടെ റെയിലിങ്ങിൽ പിടിച്ച് കൗതുകത്തോടെ താഴേക്ക് എത്തിനോക്കി. തിരുമിറ്റക്കോട്ടെ മരംവെട്ടുകാരൻ സുബ്രുവിനെപ്പോലെ തോളിൽ ഒരു മഴുവും അരയിൽ കോടാലിയുമായി ഒരു തലേക്കെട്ടുകാരൻ കെട്ടിടസമുച്ചയങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നടന്നുപോകുന്നുണ്ടോ? മൂന്നു നിലകൾക്കു താഴെ ഉച്ചനേരത്തെ വിജനതയിൽ റോഡ് ശൂന്യമായിക്കിടക്കുന്നു.

അച്ഛൻ മരിച്ച് ജഡം തെക്കേ തൊടിയിലേക്ക് എടുക്കുമ്പോൾ മൂത്ത മകനായ മേനോൻ ആണ് തലഭാഗം താങ്ങിയത്. ചിത തയ്യാറാക്കി കാർമ്മികരും പണിക്കാരും കൂടി നിന്നിരുന്നു. കാഫലം മുടിഞ്ഞ് ദ്രവിച്ചുതുടങ്ങിയ അതിരിലെ പുളിമാവ് വെട്ടി ചിതയിൽ വെക്കാൻ പാകത്തിൽ മുട്ടികൾ വെട്ടിയിട്ടത് സുബ്രുവാണ്. പച്ചവിറകിന്റെ മുട്ടിമേൽ കിടത്തുമ്പോൾ അച്ഛന് വേദനിക്കുമോ എന്നു പേടിക്കുന്നതുപോലെ പതുക്കെയാണ് മേനോൻ ജഡം വെച്ചത്. പിന്നെ കാർമ്മികൻ നിർദ്ദേശിച്ച പ്രകാരം നെഞ്ചിന്റെ ഭാഗത്ത് നെയ് വീഴ്ത്തി. ചകിരിപ്പൊളികൾ തിരുകി. മേലെ വീണ്ടും വിറകിൻ മുട്ടികൾ പാകി. തീ കൊടുത്തു. പച്ചവിറക് കത്തിപ്പിടിച്ചു. 

ആ സമയം മാലിന്യം ശേഖരിച്ചുകൊണ്ട് റോഡിലൂടെ കടന്നുപോയ കോർപ്പറേഷന്റെ ഒരു ചവറുവണ്ടിയിലെ ജോലിക്കാരാണ് മേനോൻ താമസിച്ചിരുന്ന ഫ്ലാറ്റിന്റെ ബാൽക്കണിയിൽനിന്ന് പുകപടലം പൊങ്ങുന്നത് ആദ്യം കണ്ടത്. 

പുസ്തകം

ബസ്സിൽ നല്ല തിരക്കുണ്ട്. കമ്പിയിൽ പിടിച്ച് തൂങ്ങിനില്ക്കുമ്പോൾ വലതുവശത്തെ സീറ്റുകളിലേക്കായിരുന്നു കണ്ണ്. മൂന്നുപേർ ഇരിക്കുന്നു. വിന്റോ സീറ്റിൽ ഒരു മധ്യവസ്ക. അവർ ഒരു ഷാളുകൊണ്ട് തല മൂടി ചാഞ്ഞുറങ്ങുകയാണ്. നടുവിൽ ഇരിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരൻ അവരുടെ മകനാവണം. അയാൾ മൊബൈൽ സ്ക്രീനിൽനിന്ന് കണ്ണെടുക്കുന്നില്ല. ഇങ്ങേയറ്റത്തുള്ള വൃദ്ധൻ അക്ഷമയോടെ തല പൊക്കി പുറത്തേക്കു നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇറങ്ങാനുള്ള സ്ഥലമായോ എന്ന് അയാൾക്ക് പരിഭ്രമമുണ്ട്. ബസ്സ് ഒരു സ്റ്റോപ്പു കഴിഞ്ഞ് പുറപ്പെട്ടതോടെ അയാൾ വഴിയോരത്തെ കെട്ടടങ്ങളിലെ ബോർഡുകളിലെഴുതിയ സ്ഥലപ്പേരു ഉരുവിട്ടു. “അടുത്ത സ്റ്റോപ്പാവും.” വൃദ്ധൻ ചെറുപ്പക്കാരനോടു പറഞ്ഞു. അയാളും തല പൊക്കി പുറത്തേക്കു നോക്കി. മൊബൈൽ കാലുറയുടെ പിൻകീശയിൽ നിക്ഷേപിക്കാൻ പാതി എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. പിന്നെ അമ്മയെ തൊട്ടുണർത്തി ഇറങ്ങാൻ തയ്യാറാകാൻ സൂചന കൊടുത്തു. അപ്പോഴേക്കും വൃദ്ധനും പാതി എഴുന്നേറ്റുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. റാക്കിൽ വെച്ച കനമുള്ള ഒരു സഞ്ചിക്കു നേരേ വൃദ്ധൻ കൈ ചൂണ്ടി. 

“അമല.. അമല ആസ്പത്രി..” ബസ്സിലെ കിളി ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചുപറഞ്ഞതോടെ മൂവരും ധൃതിവെച്ച് സീറ്റിൽനിന്ന് പുറത്തിറങ്ങാൻ ശ്രമപ്പെട്ടു. അപ്പോഴേക്കും ഒഴിയുന്ന സീറ്റിലേക്ക് തള്ളിക്കയറാനുള്ളവർ മുന്നിൽനിന്നും പിന്നിൽനിന്നും ഇടിച്ചുകയറി. 

ഇരിക്കാൻ സീറ്റു കിട്ടിയപ്പോൾ ഒന്നു നെടുവീർപ്പിട്ടു. വെറുതെ സഞ്ചിയൊന്നു തപ്പി നോക്കി. പേഴ്സും മൊബൈലും കണ്ണടക്കൂടും പേനയും തടഞ്ഞു. എന്നാൽ ആ പുസ്തകമെവിടെ? അതുമാത്രം കാണാനില്ല. അതെവിടെപ്പോയി? പുസ്തകം ആരെങ്കിലും പോക്കറ്റടിക്കുമോ? അതോ വരുമ്പോൾ പുസ്തകം എടുത്തില്ലെന്നു വരുമോ? ഉവ്വ്. പുസ്തകം എടുത്തു സഞ്ചിയിൽ വെച്ചത് നല്ല ഓർമ്മയുണ്ട്. ബസ്സു കാത്ത് വെയിറ്റിങ് ഷെഡ്ഡിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അതു പുറത്തെടുത്തു മറിച്ചുനോക്കിയല്ലോ. ടൈറ്റിൽ പേജിൽ “പ്രിയപ്പെട്ട പത്മനാഭൻ മാഷക്ക് സ്നേഹപൂർവ്വം” എന്നെഴുതി ഒപ്പിട്ടിരുന്നതുമാണ്. എങ്കിൽ വെയിറ്റിങ് ഷെഡ്ഡിലെ ബഞ്ചിൽ അതു മറന്നുവെച്ചിരിക്കണം. എന്തൊരു മറവിയാണ്. എന്തൊരമളിയാണ് പറ്റിപ്പോയത്. ഇനി ഇന്ന് നഗരത്തിൽ ചെന്നിട്ട് മാഷെ കാണേണ്ട കാര്യമില്ല. 

കടലാസുകൾ ശരിയാക്കാനായി ഓഫീസുകൾ കയറിയിറങ്ങി നേരം വൈകി. സുഹൃത്തിനെ വിളിച്ചപ്പോൾ അയാൾ ലൂസിയയിലുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു. “വാ. രണ്ടെണ്ണം അടിച്ചിട്ടുപോകാം. കണ്ടിട്ടും കുറേയായില്ലേ?” കവിതയും കുശുമ്പും പറഞ്ഞിരുന്ന് പിന്നേയും വൈകി. നഗരത്തിൽനിന്നുള്ള അവസാനത്തെ ബസ്സിൽ കയറിപ്പറ്റി പുറപ്പെട്ടേടത്തു തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴേക്കും അർദ്ധരാത്രി പിന്നിട്ടു. 

തെരുവുവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആളൊഴിഞ്ഞ അങ്ങാടി അനക്കമറ്റു കിടക്കുന്നു. വെറുതെ വെയിറ്റിങ് ഷെഡ്ഡിലേക്കൊന്നു നോക്കി. ഇരുട്ടത്ത് ബഞ്ചിൽ ആരോ കിടക്കുന്നുണ്ട്. നാടോടിയായ ഏതോ യാചകനാവണം. പുസ്തകം അവിടെത്തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ടാകുമോ എന്നൊരാകാംക്ഷ തോന്നി. ബഞ്ചിലേക്ക് മൊബൈൽ ടോർച്ച് അടിച്ചുനോക്കി. 

മുഷിഞ്ഞ മുണ്ടുകൊണ്ട് മൂടിപ്പുതച്ചു കിടന്നുറങ്ങുകയാണ് ഒരു വൃദ്ധൻ. അയാളുടെ തലയിണ ഏതാനും ന്യൂസ്പേപ്പറുകളാണ്. കൂട്ടത്തിൽ ആ പുസ്തകവും! മൊബൈൽ വെളിച്ചത്തിൽ അതിന്റെ വാരിയിൽ എഴുതിയത് വ്യക്തമായി കണ്ടു. പി പി രാമചന്ദ്രന്റെ കവിതകൾ. 

അയാളെ ഉണർത്താൻ തോന്നിയില്ല. 

ആമിനുമ്മ

ആമിനുമ്മയ്ക്ക് ഉറക്കമില്ല. ഇടനാഴിയിലെ കട്ടിലിൽ അവർ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് ആരും കണ്ടിട്ടില്ല. കണ്ണടച്ചാൽ മയ്യത്തുകട്ടിലിലാണ് കിടക്കുന്നത് എന്നു തോന്നും. പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റിരിക്കും. അവർ എത്തിവലിഞ്ഞ് ജനൽപ്പാളി തുറന്നിട്ടു. രാത്രി എത്രയായിക്കാണും? പുറത്ത് നിലാവുണ്ട്.ആമിനുമ്മ ജനൽപ്പടിയിൽ വെച്ച ചെറിയ കല്ലുരൽ എടുത്തു. മരപ്പെട്ടിയിൽ നിന്ന് അടയ്ക്കാ കഷണങ്ങളിട്ട് ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ഇടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒച്ച കേട്ടാൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന മക്കളാരെങ്കിലും എഴുന്നേറ്റുവന്ന് പ്രാകുമെന്ന് അവർക്കറിയാം.

ധും ധും ധും .. ആ ഇടിയിൽ ഒരു താളമുണ്ട്. ആ താളത്തിൽ അവർക്ക് ഒരു പഴയ പാട്ട് ഓർമ്മ വരും.

നിലാവിന്റെ വെത്തിലയിൽ
കിനാവിന്റെ നൂറു തേച്ച്
വെളുക്കോളം ചവച്ചിട്ടും
ചുവന്നീലല്ലോ
കെയക്കത്തീ നിന്റെ ചുണ്ട്
ചുവന്നീലല്ലോ

ആമിനുമ്മ വെറ്റിലനീരിറക്കിക്കൊണ്ട് നിലാവിലേക്കു നോക്കി. അവർക്ക് താൻ ചെറുപ്പമായ പോലെ തോന്നി. ധും ധും ധും … അവരുടെ ഹൃദയവും അതേ താളത്തിൽ മിടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

മാത്തുസ്സാറ്

“മാത്തുസ്സാറേ.. ഇങ്ക്ട് നോക്യേ”

പീള കെട്ടിയ കണ്ണു തുറന്ന് മാത്യു സാറ് അട്ടത്തേക്കു നോക്കി.

“അവിട്യല്ല… ഇബടെ” 

ഷീജ സാറിന്റെ ശ്രദ്ധ തന്റെ മുഖത്തേക്കു തിരിക്കാൻ അല്പം ഒച്ച കൂട്ടി പറഞ്ഞു. സാറ് അവളെ നോക്കിയില്ല. മരം കൊണ്ടുള്ള തട്ടിന്മേൽ ഏതോ കൊളുത്തിൽ തൂക്കിയിട്ട ഒരു വസ്തുപോലെ സാറിന്റെ കണ്ണ് തൂങ്ങിക്കിടന്നു. അവൾക്ക് ആ കണ്ണിലെ പീള കണ്ടിട്ട് സഹിക്കാനായില്ല. ഇത്തിരി പഞ്ഞി നനച്ച് ആ കണ്ണൊന്നു തുടച്ചുകൊടുക്കാൻ ഷീജക്കു തോന്നി. 

മുറിക്കുള്ളിൽ അപരിചിതമായ ഒരു മണം കെട്ടിനില്പുണ്ടായിരുന്നു. മൂത്രച്ചൂരുള്ള ജരാനരയുടെ ഗന്ധം. സാറിന്റെ മുണ്ടിനിടയിൽനിന്ന് ഒരു വള്ളി പോലെ കത്തീറ്ററിന്റെ കുഴൽ പുറത്തേക്കു തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നുണ്ട്. കട്ടിലിന്റെ വാരിക്ക് പിടിപ്പിച്ച ഒരു കൊളുത്തിൽ പാതി നിറഞ്ഞ യൂറിൻ ബാഗും കാണാം.

അപ്പോൾ ഷീജയ്ക്ക് താൻ സ്കൂൾ ഗ്രൗണ്ടിലാണെന്ന് ഒരു തോന്നലുണ്ടായി. പച്ച പാവാടയും കോളറുള്ള വെള്ള ഷർട്ടുമാണ് യൂണിഫോം. രാവിലെ അമ്മ രണ്ടു വാലായി മുടി മെടഞ്ഞ് റിബൺ കെട്ടി വിട്ടതാണെങ്കിലും ഗ്രൗണ്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നതിനു മുമ്പ് ശാരികടീച്ചർ ഒന്നുകൂടി മുറുക്കിത്തന്നു. 100 മീറ്റർ ഫൈനലിൽ ഒന്നാമതായി ഓടിയെത്തിയപ്പോളേക്കും കെട്ടിയ മുടിയെല്ലാം അഴിയുകയും റിബ്ബൺ എവിടേയോ ഊരിപ്പോവുകയും ചെയ്തു. 

സർട്ടിഫിക്കറ്റു വാങ്ങാൻ വിക്ടറി സ്റ്റാന്റിൽ കയറിനില്ക്കുകയായിരുന്നു. സമ്മാനം നൽകിയശേഷം മാത്തുസ്സാറ് അവളുടെ തുടയിലേക്കു നോക്കി ഒന്നു പകച്ചു. സല്യൂട്ട് ചെയ്ത് ഇറങ്ങുമ്പോൾ മാത്തുസ്സാറ് അവളുടെ കൈ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “മോളു വാ.” സാറ് അവളെ സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി. എന്നിട്ട് ശാരിക ടീച്ചറെ വിളിച്ച് എന്തോ സ്വകാര്യം പറഞ്ഞു. ടീച്ചർ അവളെയും കൊണ്ട് മൂത്രപ്പുരയിലേക്കു നടന്നു.

കഫം നിറഞ്ഞ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് ഒരു കുറുകുറു ശബ്ദം പൊന്തിയപ്പോൾ ഷീജ വീണ്ടും മാത്തുസ്സാറിന്റെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കാൻ നോക്കി. “മാത്തുസ്സാറേ.. നോക്യേ. ഞാനാ.. ഷീജ. മാഷക്ക് ഓർമ്മേണ്ടോ ഇന്നെ?”

മാത്യു സാറ് കേട്ടതായി തോന്നിയില്ല. കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും അട്ടത്തെ കൊളുത്തിൽത്തന്നെ. ഷീജ പതുക്കെ സാറിന്റെ മുഖത്തിനുനേരെ കുനിഞ്ഞു. സാരിത്തലപ്പുകൊണ്ട് കണ്ണിലെ പീള സാവകാശം തുടച്ചുമാറ്റി.  

ഓർമ്മ

അയാളെ ഓര്‍മ്മ വന്നു.
കണ്‍മുന്നില്‍ നില്ക്കുംപോലെ.
ഒരു കാരണവും കൂടാതെ.

ഉത്സാഹത്തിന്റെ ആള്‍രൂപം.
കാറ്റത്ത് ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച കൊടി.
നിലയ്ക്കാത്ത ചിരി.

കൂടെപ്പഠിച്ചതാണോ
സഹപ്രവര്‍ത്തകനാണോ
വഴിയില്‍ കണ്ടുമുട്ടിയതാണോ
ഒന്നും ഓര്‍മ്മയില്ല.
പേരും അറിയില്ല.

എന്നാലും
ഇടയ്ക്ക് ഇതുപോലെ
അയാളെ ഓര്‍മ്മവരും.
ഒരു കാരണവും കൂടാതെ.

കുമിള

കുട്ടികള്‍ക്കും അമ്മമാര്‍ക്കും

അച്ഛന്‍ പണികഴിഞ്ഞെത്തിയാല്‍ കുഞ്ഞിനെ
മുത്തമിടാന്‍ ഓടിയെത്തും
അപ്പൊഴേയ്ക്കമ്മ തടുക്കും: "കൈ സോപ്പിട്ടു
വൃത്തിയാക്കീട്ടേ തൊടാവൂ!"

സോപ്പിട്ടിടയ്ക്കിടെ കൈ കഴുകീല്ലെങ്കില്‍
ചീത്തവിളിക്കുമെല്ലാരേം
കാരണമെന്തെന്നു ചോദിച്ചാല്‍, അമ്മ "കൊ-
റോണ"യെന്നെല്ലാം പറയും.

കുന്തമുനയ്ക്കൊത്തു ചുറ്റിലും മുള്ളുള്ള
പന്തുപോലുള്ളതാണത്രേ
വായിലും മൂക്കിലും കേറുമത്രേ, പ്രാണ
വായുകിട്ടാതെ മരിക്കുമത്രേ!

സോപ്പിന്‍പതയിട്ടു കൈ കഴുകുന്നേരം
കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു കുഴല്‍പോല്‍
എന്നിട്ടതിലൂടെ ഊതിയപ്പോളതാ
പൊങ്ങുന്നു നൂറു കുമിള!

"മാരിവില്‍ മിന്നും കുമിളയിലൊന്നില്‍ നാം
കേറിയിരുന്നെങ്കിലമ്മേ,
കീടാണു തോറ്റു തുലഞ്ഞുപോം, നമ്മള്‍ക്കു
പേടികൂടാതങ്ങു വാഴാം!"

പൊങ്ങും കുമിളകള്‍ നോക്കിനിന്നിട്ടമ്മ
ചൊന്നതിന്നര്‍ത്ഥമെന്താവോ:
"സോപ്പുകുമിളയീ ഭൂമിയും- ആയതില്‍
പാര്‍ക്കുമീ നമ്മുടെ വാഴ്വും!"

മുപ്പൂട്ട്

മുഖാവരണമില്ലാതെ
ഉദിക്കാറില്ല സൂര്യനും
കാർമുകിൽക്കീറണിഞ്ഞവൻ
അടച്ചുപൂട്ടിവെച്ചിട്ടെ-
ന്തലമാരയില്‍ ജീവിതം?
ആടു തിന്നുന്ന പുസ്തകം.
ഇണചേരുക നിർബാധം
നായ്ക്കളേ നടുറോട്ടിലും
ലോകം മുപ്പൂട്ടിലായ നാൾ

ആകാശച്ചേലയഴിഞ്ഞോ

ആകാശച്ചേലയഴിഞ്ഞോ
ആഴിക്കൊലുസൂരിയെറിഞ്ഞോ
ആലോലം വായുവിലെങ്ങോ
പാറുന്നൊരു തൂവല്‍ പോലെ

ആളും തീ നാളം പോലെ
ആടും നിഴലാളെപ്പോലെ
താനേയുറപൊട്ടിയ മണ്ണില്‍
നീരെങ്ങും പടരുംപോലെ

ഒരു സൂര്യന്‍ പലതുള്ളികളില്‍
പ്രതിബിംബിക്കുന്നതുപോലെ
പലതുള്ളികള്‍ വീണുകലങ്ങി
ഒരുചാലായ് ഒഴുകുംപോലെ
ആലാപനം : രേഷ്മ സജീവ്, വര: കൃഷ്ണദാസ് കടവനാട്

തടങ്കല്‍ – 1

അല്‍ബേര്‍ കമ്യു

ഭാഗം 1 പ്രാരംഭം

(വായുസേനയുടെ നിരീക്ഷണപ്പറക്കലിന്റെ സൈറണ്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്ന പശ്ചാത്തലസംഗീതം. തിരശ്ശീല ഉയരുമ്പോള്‍ അരങ്ങ് ഇരുട്ടിലാണ്. സാവധാനം സംഗീതം നിലയ്ക്കുന്നു. അപ്പോഴും സൈറണ്‍ തുടരുന്നുണ്ട്. പൊടുന്നനെ അരങ്ങിനു വലതുവശത്ത് മുകളിലായി ഒരു വാല്‍നക്ഷത്രം പ്രത്യക്ഷമായി. അതു പതുക്കെ ആകാശമാര്‍ഗ്ഗം ഇടതുഭാഗത്തേക്ക് നീങ്ങുകയാണ്. അതിന്റെ പ്രകാശത്തില്‍ ഒരു സ്പാനിഷ് നഗരത്തിന്റെ എടുപ്പുകളുടെ രൂപരേഖ തെളിയുന്നു. ഒരു കൂട്ടം ആളുകള്‍ അവിടെ, ആ വാല്‍നക്ഷത്രത്തെ നോക്കിക്കൊണ്ട്, സദസ്സിനു പുറംതിരിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നതു കാണാം. ക്ലോക്കില്‍ മണി നാലടിച്ചു. താഴെ കൊടുക്കുന്ന സംഭാഷണം മുറിഞ്ഞും അവ്യക്തമായും ഉയരുന്നു.)
ഇതു ലോകാവസാനമാണ്.
വിഡ്ഢിത്തം പറയാതെ!
ലോകാവസാനമാണെങ്കില്‍…
എന്നാലും സ്പെയിനിന് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല.
സ്പെയിനും അവസാനിക്കും.
എല്ലാരും മുട്ടുകുത്തിക്കോ. കരുണയ്ക്കായി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചോ!
നാശത്തിന്റെ നക്ഷത്രമാണത്.
സ്പെയിനിന്റെ അല്ല. സ്പെയിനിന് നാശമില്ല.!
(ആള്‍ക്കൂട്ടം പതുക്കെ അനങ്ങിത്തുടങ്ങി. രണ്ടുമൂന്നാളുകള്‍ തല ചെരിച്ചു നോക്കി. ചിലര്‍ ജാഗ്രതയോടെ അങ്ങിങ്ങു സ്ഥാനം മാറി. വീണ്ടും നിശ്ചലരായി. അതേസമയം പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ഒരു മുഴക്കം പതുക്കെപ്പതുക്കെ ഉയര്‍ന്നുയര്‍ന്ന് ഭയപ്പെടുത്തുംവിധം ഉച്ചസ്ഥായിയില്‍ എത്തുന്നു. ഒപ്പം വാല്‍നക്ഷത്രത്തിനും വലുപ്പം വര്‍ദ്ധിച്ചുവന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു സ്ത്രീയുടെ നിലവിളി ഉയര്‍ന്നു. അതോടെ മുഴക്കം നിലച്ചു. വാല്‍നക്ഷത്രം പഴയപടിയിലേക്ക് രൂപാന്തരപ്പെട്ടു. പ്രാണവായുവിനു വേണ്ടി പിടയുന്നതുപോലെ കാണപ്പെട്ട ആ സ്ത്രീ ഓടിമറഞ്ഞു. ആള്‍ക്കൂട്ടം ഒന്നിളകി. ഇനി വരുന്ന സംഭാഷണം നേരത്തേ കേട്ടതിനേക്കാള്‍ അല്പം കൂടി ഉറക്കെയാണ്. അതു നമുക്കു വ്യക്തമായി കേള്‍ക്കാം.)
ഒരു യുദ്ധത്തിന്റെ സൂചനയാണത്.
ശരിയാണ്.
ഏയ്. അതൊന്നുല്ല.
ഒരുപക്ഷ, അങ്ങനെയുമാവാം.
വിഡ്ഢിത്തം! ചൂടാണ് വെറും ചൂട്!
കാഡിസിന്റെ ചൂട്
മതി മതി.
ഭയങ്കരം തന്നെ, ആ ശബ്ദം
ചെവി പൊട്ടിപ്പോകും
നമ്മുടെ നഗരം ശപിക്കപ്പെട്ടു
കഷ്ടം! പാവം കാഡിസ്, നീ ശപിക്കപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞു.
മിണ്ടാതെ.. ഒച്ചവെക്കാതെ..
(അവര്‍ വാല്‍നക്ഷത്രത്തെ നോക്കിക്കൊണ്ടു നില്‍ക്കെ, ഒരു കാവല്‍ക്കാരന്‍ ഓഫീസറുടെ ശബ്ദം ഉയര്‍ന്നു.)
ഓഫീസര്‍: എല്ലാവരും വീട്ടിലേക്കു പോകൂ. കണ്ടതു കണ്ടു. അതുമതി. ഇതുകൊണ്ട് ഒന്നും സംഭവിക്കാന്‍ പോകുന്നില്ല. കാഡിസിന് ഒരു കുഴപ്പവും വരാനില്ല.
ഒരു ശബ്ദം : എന്നാലും അതൊരു മുന്നറിയിപ്പാണ്. ആകാശത്തു പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന അപശകുനങ്ങള്‍.
ഒരു ശബ്ദം : ദൈവമേ! സര്‍വ്വശക്തനായ ദൈവമേ!
ഒരു ശബ്ദം : യുദ്ധം വരാന്‍ പോകുന്നു. അതിന്റെ അടയാളമാണത്.
ഒരു ശബ്ദം : പൊട്ടാ! അതൊക്കെ തള്ളപ്പെണ്ണുങ്ങള്‍ കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ പഴങ്കഥയാ. നമ്മളിന്ന് ബുദ്ധിയുള്ളവരാണ്. അത്തരം അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും അസംബന്ധങ്ങളും ഇക്കാലത്ത് വിലപ്പോവില്ല.
ഒരു ശബ്ദം : ഈ പറയുന്നവരാണ് ഇക്കാലത്ത് കുഴപ്പത്തില്‍ ചെന്നു ചാടുന്നത്. തലയ്ക്കുള്ളില്‍ ഒന്നുമില്ലാത്ത വെറും പന്നികളാണ് ഇപ്പറയുന്ന ബുദ്ധിമാന്‍മാര്‍! പന്നികളെപ്പോലെ കഴുത്തു കണ്ടിച്ചുപോകുന്നത് അറിയില്ല.
ഓഫീസര്‍ : പോ. വീട്ടില്‍ പോ. യുദ്ധമൊക്കെ ഞങ്ങളു നോക്കിക്കോളാം. നിങ്ങളു വേണ്ട.
നാഡ : ഓ! അങ്ങനെയായിരുന്നെങ്കില്‍ എത്ര നന്നായിരുന്നു! യുദ്ധമുണ്ടായാല്‍ എന്താ സംഭവിക്ക്യാ? ആപ്പീസര്‍മാര് കിടക്കയില്‍ കിടന്നു മരിക്കും. ദുരിതമെല്ലാം ഞങ്ങളനുഭവിക്കണം!
ഒരു ശബ്ദം : നാഡയാണ് അത്. പിരിയന്‍ നാഡ. എന്താ അവനു പറയാനുള്ളത്?
ഒരു ശബ്ദം : പറ നാഡാ. എന്താ ഇതിന്റെയൊക്കെ അര്‍ത്ഥം? നിനക്കറിയാമല്ലോ.
നാഡ : (അയാള്‍ മുടന്തനാണ്) ഞാന്‍ പറയുന്നതൊന്നും നിങ്ങക്കു പറ്റൂല. നിങ്ങളെക്കാലത്തും എന്നെ പരിഹസിച്ചിട്ടേയുള്ളു. എന്നോടു ചോദിക്കുന്നതിനു പകരം നിങ്ങക്കെന്താ ആ മെഡിക്കല്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥിയോടു ചോദിച്ചാല്‍? അവന്‍ വൈകാതെ ഡോക്ടറാകും എന്നല്ലേ കേള്‍ക്കുന്നത്? അവനോടു ചോദിക്ക്. എനിക്കറിയാവുന്നത് ഇതാ, ഇതു മാത്രം! (ഒരു കുപ്പി ഉയര്‍ത്തി വായിലേക്കു ചെരിക്കുന്നു.)
ഒരു ശബ്ദം : ഏയ്, ദിയേഗോ! എന്താ ഇതിന്റെയൊക്കെ അര്‍ത്ഥം?
ദിയെഗോ : എന്തായാലെന്ത്! ധൈര്യമായിരിക്കുക. എല്ലാം നേരെയാവും.
ഒരു ശബ്ദം : എന്നാല്‍ ആപ്പീസറോടു ചോദിച്ചുനോക്കാം. അയാളുടെ അഭിപ്രായമെന്താ നോക്കാം.
ഓഫീസര്‍ : ആപ്പീസറുടെ അഭിപ്രായത്തില്‍ നിങ്ങള്‍ ക്രമസമാധാനം ലംഘിക്കുകയാണ്.
നാഡ : മൂപ്പര്‍ ഭാഗ്യവാന്‍! ഏല്‍പ്പിച്ച ഡ്യൂട്ടി ചെയ്യുന്നു, അത്ര തന്നെ. വലിയ പിടിപാടൊന്നും അങ്ങോര്‍ക്കില്ല.
ദിയെഗോ : നോക്ക്! അതാ വീണ്ടും!
ഒരു ശബ്ദം : ദൈവമേ!
(മൂളക്കം ഉയരുന്നു. മുമ്പെപ്പോലെ വാല്‍നക്ഷത്രം ആകാശം മുറിച്ചു നീങ്ങുന്നു. ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍നിന്നു ചില ശബ്ദങ്ങള്‍.)
നിര്‍ത്തൂ!
മതി, മതിയാക്കൂ!
പാവം കാഡിസ്!
കേള്‍ക്കു, അതിന്റെയൊരു സീല്‍ക്കാരം!
അതായത്, നമ്മളുടെ അന്ത്യമായി എന്ന്!
മിണ്ടാതെടാ, ശല്യങ്ങളേ!
(മണി അഞ്ചടിച്ചു. വാല്‍നക്ഷത്രം അപ്രത്യക്ഷമായി. നേരം പുലരുകയാണ്.)
നാഡ : (ഒരു നാഴികക്കല്ലിന്മേല്‍ ഇരുന്ന്, പരിഹാസത്തോടെ) ഞാന്‍ നാഡ. ഈ നഗരത്തിലെ വിവരവും ബുദ്ധിയുമുള്ള പൗരപ്രമുഖന്‍. പക്ഷെ, കുടിയനായിപ്പോയി, നിങ്ങളുടെ അഹങ്കാരം കണ്ട്, സകലതിനോടുമുള്ള വെറുപ്പുകൊണ്ട്. എന്നോട് നിങ്ങള്‍ക്ക് മുഴുത്ത അസൂയയായണെന്ന് എനിക്കറിയാം. കാരണം, താന്തോന്നിയായ എനിക്കുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഇവിടെ മറ്റാര്‍ക്കുണ്ട്? എന്നാലും കൂട്ടരേ, എന്റെ പ്രവചനം ഞാന്‍ പറയാം. വെടിക്കെട്ടു കഴിഞ്ഞു. ആഘോഷവും തീര്‍ന്നു. ഇതൊരു മുന്നറിയിപ്പാണ്. ഉറപ്പായും എല്ലാം അവസാനിക്കാന്‍ പോവുകയാണ്. നമ്മള്‍ കഴുത്തോളം മുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
കുറച്ചു കാലമായി നമ്മള്‍ മുങ്ങാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട്. കുടിയനായ ഞാന്‍ മാത്രമേ ഇതറിഞ്ഞിട്ടുള്ളു. എന്തുകൊണ്ടാണെന്നോ? ആലോചിച്ചു കണ്ടുപിടിക്ക് ബുദ്ധിയുണ്ടെങ്കില്‍. എനിക്കു കാര്യങ്ങള്‍ എന്നേ ബോധ്യമായിരുന്നു. അതില്‍നിന്നൊട്ടു മാറാനും ഉദ്ദേശമില്ല. ജീവിതവും മരണവും ഒന്നാണു സുഹൃത്തുക്കളേ. മനുഷ്യന്‍ കത്തിച്ചാമ്പലാവാനുള്ള വിറകുമാത്രം. നാശമാണ് വരാനിരിക്കുന്നത്. ഓര്‍ത്തുവെച്ചോ. ഞാന്‍ പറയുന്നു, ആ വാല്‍നക്ഷത്രം ഒരു അപശകുനമാണ്. നിങ്ങള്‍ക്കുള്ള മുന്നറിയിപ്പ്.
വിശ്വാസമാകുന്നില്ല, അല്ലേ? എനിക്കറിയാം. മൂന്നുനേരം തിന്നുന്നു, എട്ടുമണിക്കൂര്‍ പണിയെടുക്കുന്നു, രണ്ടു ഭാര്യമാരെ പോറ്റുന്നു. എന്നിട്ട് എല്ലാം നേര്‍വഴിക്കു പോകുന്നു എന്നു വിശ്വസിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ സുഹൃത്തുക്കളേ നിങ്ങള്‍ പോകുന്നത് സര്‍വ്വനാശത്തിലേക്കാണ്. എനിക്കു പറയാനുള്ളത് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. എന്റെ മനഃസാക്ഷിക്കുത്തൊഴിഞ്ഞു. എന്നാലും നിങ്ങള്‍ക്കു പേടിക്കാനില്ല. അവിടെ ഒരാളുണ്ടല്ലോ നിങ്ങളുടെ കാര്യം നോക്കാന്‍. (ആകാശത്തേക്കു ചൂണ്ടുന്നു). മനസ്സിലായല്ലോ? വിശുദ്ധ ഭീകരന്‍.
ജഡ്ജി കസാഡോ: മതി. നിര്‍ത്ത് നാഡാ. ദൈവനിന്ദ ഞാന്‍ അനുവദിക്കില്ല. കര്‍ത്താവിനെയാണ് നാണമില്ലാത്ത നീ അപമാനിക്കുന്നത്!
നാഡാ: ഓ! ബഹുമാന്യനായ ജഡ്ജിക്കു സ്വാഗതം! കര്‍ത്താവിനെ ഞാനും അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ട്. കാരണം എന്റേതായ രീതിയില്‍ ഞാനും ഒരു വിധികര്‍ത്താവാണ്. കര്‍ത്താവിന്റെ ഇരയായി മാറുന്നതിനേക്കാള്‍ അങ്ങോരുടെ പങ്കാളിയാവുന്നതാ നല്ലതെന്ന് ഞാന്‍ പുസ്തകത്തില്‍ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. അല്ലെങ്കില്‍ ദൈവത്തെ എന്തിനു കുറ്റപ്പെടുത്തണം? മനുഷ്യര്‍ സ്വയം കുഴപ്പങ്ങളുണ്ടാക്കി അന്യോന്യം കുത്തിച്ചാവുന്നതു കണ്ടാല്‍ അവരോളം വരില്ല ദൈവം എന്നു തോന്നും.
ജഡ്ജി കസാഡോ: നിന്നെപ്പോലുള്ള തെമ്മാടികളാണ് ഈ അപശകുനം കൊണ്ടുവന്നത്. ഞാന്‍ പറയുന്നു, ആ മുന്നറിയിപ്പ് ഉള്ളില്‍ പിശാചുള്ള പാപികള്‍ക്കുള്ളതാണ്. എന്നാല്‍ ഇവിടെ ആരുണ്ട് പാപികളല്ലാത്തവരായി? അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ പറയുന്നു, നിങ്ങള്‍ ദൈവത്തെ പേടിക്കുക. അവനോടു പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുക. തെറ്റുകള്‍ പൊറുക്കാന്‍ യാചിക്കുക. നാഡാ, നീ മുട്ടുകുത്തി നില്‍ക്ക്, പ്രാര്‍ത്ഥിക്ക്!
നാഡാ: എന്നോടു പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമല്ല. എനിക്കു മുട്ടുകുത്താന്‍ ആവില്ല. മുടന്തനല്ലേ? പിന്നെ പേടിയാണെങ്കില്‍ എനിക്ക് തീരെയില്ല. ഞാന്‍ എന്തിനും തയ്യാറായവനാ.
ജഡ്ജി കസാഡോ: അപ്പൊ, നിനക്ക് ഒന്നിലും വിശ്വാസമില്ല, അല്ലേ, നശിച്ചവനേ?
നാഡാ: ഈ ലോകത്ത് കള്ളിലൊഴിച്ച് മറ്റൊന്നിലും വിശ്വാസമില്ല. പരലോകത്തെ കാര്യം പറയുകയും വേണ്ട.
ജഡ്ജി കസാഡോ: കര്‍ത്താവേ! ഇവനു മാപ്പു കൊടുക്കണമേ! ഇവന്‍ പറയുന്നതെന്തെന്ന് ഇവന്‍ അറിയുന്നില്ലല്ലോ. നഗരവാസികളായ നിന്റെ ഈ കുഞ്ഞാടുകളെ കാത്തുരക്ഷിക്കണേ!
നാഡാ: ആമേന്‍! ഹേയ്, ദിയെഗോ! വാ, അപശകുനം കണ്ടതു പ്രമാണിച്ച് നമുക്കൊരു കുപ്പി പൊട്ടിക്കാം. പറ, എന്തായി ആ പെണ്ണുമൊത്തുള്ള നിന്റെ ചുറ്റിക്കളി? പുരോഗതിയുണ്ടോ?
ദിയെഗോ: അതുറപ്പിച്ചു നാഡാ. ജഡ്ജിയുടെ മകളെ ഞാന്‍ കെട്ടാന്‍ പോകുന്നു! ങാ, പിന്നെ നീ ജഡ്ജിയദ്ദേഹത്തോട് ഇങ്ങനെ പെരുമാറരുത്. ഇനിമേല്‍ എനിക്കും അതൊരു അപമാനമാവും.
(കാഹളം മുഴങ്ങുന്നു. കാവല്‍ക്കാരുടെ അകമ്പടിയോടെ ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍ വരുന്നു.)
ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍: ഗവര്‍ണറുടെ ഉത്തരവ്. ഇവിടെ കൂടിയിരിക്കുന്നവരെല്ലാം ഉടനെ പിരിഞ്ഞുപോകേണ്ടതും പതിവുപോലെ അവരവരുടെ ജോലികളില്‍ ഏര്‍പ്പെടേണ്ടതുമാണെന്ന് ഗവര്‍ണര്‍ ഉത്തരവാകുന്നു. യാതൊന്നും സംഭവിക്കാന്‍ അനുവദിക്കാത്ത ഭരണമാണ് സല്‍ഭരണം എന്നതുകൊണ്ടും സംഭവിക്കാന്‍ ഗവര്‍ണര്‍ ആഗ്രഹിക്കാത്തതിനാലും തുടര്‍ന്നും അദ്ദേഹം പൗരജനങ്ങളുടെ താത്പര്യം സംരക്ഷിക്കുമെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. സമാധാനജീവിതത്തിന് ആശങ്കയുളവാക്കുന്ന യാതൊന്നും കാഡിസില്‍ സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് ഇതിനാല്‍ അറിയിക്കുന്നു. ആയതിനാല്‍, നമ്മുടെ നഗരചക്രവാളത്തില്‍ വാല്‍നക്ഷത്രം ഉദിച്ച സംഭവം എല്ലാവരും നിഷേധിക്കണമെന്നും ഇതിനുവിപരീതമായി ആരെങ്കിലും അതെക്കുറിച്ച് പരാമര്‍ശിക്കുന്നതായാല്‍ അവര്‍ക്കെതിരെ കഠിനമായ ശിക്ഷാനടപടി കൈക്കൊള്ളുന്നതാണെന്നും എല്ലാ പൗരജനങ്ങളേയും അറിയിച്ചുകൊള്ളുന്നു.
(കാഹളം. ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍ പോയി.)
നാഡാ: കൊള്ളാം. എങ്ങനെയുണ്ട് ദിയെഗോ? ഇതിനെപ്പറ്റി നീ എന്തു പറയുന്നു?
ദിയെഗോ: അസംബന്ധം! ഇതു സത്യം മൂടിവെക്കലാണ്.
നാഡാ: അല്ല. ഇതാണ് സര്‍ഭരണത്തിന്റെ രീതി. ഈ ഉത്തരവ് നിലവിലുള്ള വിശ്വാസങ്ങളുടെ അടി ചോര്‍ത്തിക്കളയും എന്നതുകൊണ്ട് ഞാനിതിനെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു. ഇത്തരമൊരു ഗവര്‍ണറെ ലഭിച്ച നമ്മള്‍ എത്ര ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്! ബജറ്റില്‍ കമ്മി വന്നാല്‍ അയാളത് എഴുതിത്തള്ളും. ഭാര്യ മറ്റാരുടെയെങ്കിലും കൂടെക്കിടന്നാല്‍ അയാളതു കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കും. അതിനാല്‍ വഞ്ചിതരായ ഭര്‍ത്താക്കന്മാരേ, നിങ്ങളുടെ പെണ്ണുങ്ങള്‍ ചാരിത്രവതികളാകുന്നു! മുടന്തരേ, നിങ്ങള്‍ക്കു നടക്കാനാകുന്നു! കണ്ണുപൊട്ടന്മാരേ, നിങ്ങള്‍ക്കു കാണാനാകുന്നു! സത്യത്തിന്റെ കാലം വന്നുചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു!
ദിയെഗോ: ദുശ്ശകുനം കൊണ്ടു കളിക്കണ്ട നാഡാ. സത്യത്തിന്റെ ഇക്കാലം മരണമാണ്.
നാഡാ: അദ്ദാണ് സത്യം! ലോകം മുഴുവന്‍ ചത്തുപോട്ടെ! പോ‍ര്‍ക്കളത്തിലെ കാളയെപ്പോലെ പേടിച്ചുവിരണ്ട്, കണ്ണു കലങ്ങി, വായില്‍നിന്ന് നുരയുംപതയുമൊലിപ്പിച്ച് ലോകത്തെ ജനങ്ങളെല്ലാം ഇപ്പോള്‍ എന്റെ മുന്നില്‍ വന്നിരുന്നെങ്കില്‍! വയസ്സനാണെങ്കിലും എന്റെ കൈക്കു ക്ഷീണം പറ്റിയിട്ടില്ല മോനേ. ഒറ്റവെട്ടിന് അതിന്റെ നെട്ടെല്ലു തകര്‍ക്കും. മറിഞ്ഞുരുണ്ട് സ്ഥലകാലങ്ങളുടെ പടുകുഴിയിലേക്കു ആ കൂറ്റന്‍ മൃഗത്തെ ഞാന്‍ തള്ളിയിട്ടേനേ!
ദിയെഗോ: ആവേശം കൊള്ളാതെ നാഡാ. ഇങ്ങനെ വീരവാദം മുഴക്കിയാല്‍ ആളുകള്‍ക്കു നിന്നെ വിലയില്ലാതാവും.
നാഡാ: എന്നെ ആരും വിലവെക്കേണ്ട. എല്ലാരേക്കാളും മീതെയാ ഞാന്‍, അറിയാമോ?
ദിയെഗോ: അഭിമാനം കളയരുത്. അതാണ് എല്ലാറ്റിലും വലുത്.
നാഡാ: ആണോ? എന്നാല്‍ എന്താ മോനേ ഈ അഭിമാനം?
ദിയെഗോ: തലയുയര്‍ത്തിനില്‍ക്കാനുള്ള അന്തസ്സ്
നാഡാ: ഓഹോ! എന്നാല്‍ അതെനിക്കു ജന്മനാ ഉള്ള കാര്യമാ. അക്കാര്യം വിട്
ദിയെഗോ: നിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ ചെയ്തോ. എനിക്കു നില്‍ക്കാന്‍ നേരമില്ല. അവള്‍ എന്നെ കാത്തുനില്‍ക്കുകയാവും. സര്‍വ്വനാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിന്റെ ഭാവിപ്രവചനം കേട്ടു നില്‍ക്കാന്‍ സമയമില്ല. എനിക്കു സന്തോഷമായിരിക്കണം. സന്തോഷമായിരിക്കല്‍ ഒരു മുഴുവന്‍ സമയ ഏര്‍പ്പാടാണ് നാഡാ. അതിന് ശാന്തിയും സമാധാനവും വേണം.
നാഡാ: ഞാന്‍ പറയാനുള്ളതു പറഞ്ഞു. നമ്മള്‍ മൂക്കോളം മുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. ആശിക്കാന്‍ ഒരു ചുക്കും ബാക്കിയില്ല. ഇനിയാണ് തമാശ. ആ കളി തുടങ്ങാറായി. നേരു പറഞ്ഞാല്‍ എനിക്കും നേരമില്ല. മരണക്കളി ആഘോഷിക്കാന്‍ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ പോയി ഒരു കുപ്പി വാങ്ങിവരാനുള്ള സമയമേ ബാക്കിയുള്ളു.
(വെളിച്ചം കെട്ടു)

Continue reading തടങ്കല്‍ – 1